ریشه در خاک

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کردواشک من تو را بدرود خواهد گفت.                                                                                                نگاهت تلخ و افسرده است.دلت را خار خار ناامیدی سخت آزرده است.        غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است.                                تو با پیشانی پاک و نجیب خویش که از ان سوی گندم زار.طلوع باشکوهش خوشتر از صد تاج خورشید است.                                                                   که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است.تو با چشمان غمباری که روزی چشمه جوشان شادی بود..............                                                    که اینک حسرت و افسوس بر ان سایه افکنده است.خواهی رفت......          و اشک من تو را بدرود خواهد گفت....                                                            من اینجا تا نفس باقی است می مانم.من از اینجا چه می خواهم؟               نمی دانم؟                                                                                                 من اینجا روزی اخر از ستیغ کوه چون خورشید سرود فتح می خوانم.            و می دانم تو روزی باز خواهی گشت.49.gif         

/ 1 نظر / 5 بازدید