پاییز

کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم.                     برگهای ارزویم یکایک زرد می شد.افتاب دیدگانم سرد می شد.                     اسمان سینه ام پر درد می شد.ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد. اشکهایم همچو باران دامنم را رنگ میزد.وه چه زیبا بود اگر پاییز بودم.             وحشی و پر شورو رنگ امیز بودم.شاعری در چشم من می خواند شعری اسمانی.در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار اتش دردی نهانی.        نغمه من همچو اوای نسیم پر شکسته  عطر غم می ریخت بر دلهای خسته. پیش رویم چهره تلخ زمستان جوانی.پشت سر اشوب تابستان عشقی جاودانی.اسمان سینه ام منزلگه اندوه و درد و بد گمانی.کاش چون پاییز بودم............................کاش چون پاییز بودم......49.gif20.gif             

/ 0 نظر / 5 بازدید