روزنه ای یه رنگ(سهراب)

در شب تردید من برگ ناگه. میروی با موج خاموشی کجا؟/؟///؟                                             ریشه ام از هوشیاری خورده اب:من کجا خاک فراموشی کجا.                                                  دور بود از سبزه زار رنگها زورق بستر فراز موج خواب.                                                             پرتو ایینه را لبریز کرد:طرح من الوده شد با افتاب.                                                                    انکی خم شد فراز شط نور:چشم من در اب می بیند مرا                                                         سایه ترسی به ره لغزید و رفت.خویباری خواب می بیند مرا.                                                    در نسیم لغزشی رفتم به راه.راه.نقش پای من از یاد برد                                                           سرگزشت من به لبها ره نیافت.ریگ باد اورده ای را باد برد.                           

/ 0 نظر / 5 بازدید